• piątek, 28 kwietnia 2017 r.

W cieniu Taj Mahal. Ghazale i flety

 

Termin ghazal wywodzi się z tradycji arabskiej, ale jeszcze przedmuzułmańskiej. Jest to wiersz miłosny, który w znanych nam czasach przedmuzułmańskiej arabskiej kasydy był używany jako konieczny fragment poematu mogącego poruszać też inne tematy. W późniejszych czasach ghazal wędrował do innych krajów, gdzie przyjmował specyficzne dla danej kultury formy. Jedną z bardziej spektakularnych jest ghazal indyjski, który przyjął charakterystyczną dla Indii technikę wokalną i fantastyczne zawieszenie muzycznej frazy oznaczające tęsknotę, nadzieję, lub niepokój. W tym wypadku wokalista używa też sargamu, czyli wokalizacji rodem z Indii Południowych, opartej na indyjskiej solmizacji – sa re ga ma dha ni pa sa. Obok fragmentu znakomitego koncertu ghazali, który odbył się na dziedzińcu wyższej szkoły języka hindi, zobaczymy też sam Taj Mahal przy akompaniamencie fletów. Taj Mahal to także taki miłosny ghazal w kamieniu… Szkoła, gdzie odbywał się koncert ghazali znajduje się w innym miejscu Agry, nie tak daleko od wspaniałego grobowca cesarza Akbara w Sikandrze.

Podobne materiały

Zostaw komentarz

Wpisz kod antySPAMowy *