• piątek, 21 lipca 2017 r.

Pedofilia i prawo boskie

Rozkoszując się wakacjami (lipiec 2014 r.) i podróżując samochodem, miałam okazję wysłuchać audycji „Kościół Wczoraj, Dziś i Jutro”, w katolickiej rozgłośni „Radio Plus”, którą prowadził Piotr Zworski(1). Osoby biorące udział w audycji komentowały m.in. zapowiadaną – we włoskim dzienniku „La Repubblica” – wojnę papieża Franciszka z pedofilią wśród księży. A było co komentować, gdyż w udzielonym wywiadzie papież stwierdził m.in.: „Użyję kija przeciw księżom pedofilom”. Nazwał również praktykowaną przez księży, biskupów oraz kardynałów pedofilię „trądem” oraz wspomniał o czymś, o czym wszyscy już od dawna wiedzą: o licznej grupie w kościele, która „wie i milczy”. Franciszek odkrył również przed czytelnikami swój stan emocjonalny związany z nadużyciami seksualnymi. Pedofilia obecna w kościele to dla niego stan rzeczy „nie do zniesienia” i papież „ma zamiar stawić mu czoło z surowością, jakiej wymaga”(2).

Pedofili

Nie zamierzam roztrząsać tutaj zjawiska nadużyć seksualnych w kościele katolickim, ponieważ na ten temat napisano już wiele wnikliwych i kompetentnych analiz. Chciałam poddać jedynie krótkiej analizie formę wypowiedzi dotyczących pedofilii. Pragnę równocześnie przypomnieć, że z perspektywy nauki Jezusa zawartej w Nowym Testamencie, wszelkie sposoby tuszowania przestępstw seksualnych w kościele (np. przenoszenie funkcjonariuszy kościoła katolickiego na inną placówkę(3)) są rażąco niezgodne ze stanowiskiem Jezusa. Jeśli katolicy są rzeczywiście zwolennikami prawa boskiego, to powinni głoszone przez siebie nakazy moralne odnosić przede wszystkim do samych siebie. Jeśli twierdzą, że prawo boskie jest prawem uniwersalnym, to obejmują nim również wszystkich urzędników kościoła katolickiego. Jeśli katolicy nie chcą popadać w coraz większą hipokryzję (a nawet śmieszność), to prawa boskiego nie powinni zawężać i stosować selektywnie – na przykład jedynie w odniesieniu do spraw bioetycznych, wśród których kler upodobał sobie szczególnie sprawy związane z życiem seksualnym czy aborcją. Jeśli katolicy chcą być wiarygodni, niech pokażą, że stosują prawo boskie w odniesieniu do kapłanów-pedofilów.

POWIEDZ COŚ O PEDOFILII, A POWIEM CI KIM JESTEŚ

W audycji radiowej – której przez przypadek miałam okazję wysłuchać – moją uwagę pewien przykuł charakterystyczny sposób mówienia o kapłanach-zboczeńcach. Uwagi poczynione przez osoby obecne w studiu radiowym nie były ani odkrywcze, ani głębokie. Były one jednak charakterystyczne dla środowisk katolickich i przez to godne uwagi. Istnieje bowiem pewien stale obecny refren i symptomatyczny sposób wypowiadania się katolików, którzy konfrontują się z nadużyciami seksualnymi swoich przewodników duchowych. Niezależnie od czasu, miejsca i osób biorących udział w dyskusji, przyznaniu się do określonych błędów poczynionych przez ludzi kościoła, towarzyszy znamienny motyw. Jest nim obrona instytucji kościoła. Zanim gorliwy katolik zabierze głos w temacie „grzechów kościoła” można z grubsza przewidzieć jaką formę przybierze jego wypowiedź. Osoba taka nie może na przykład powiedzieć o istnieniu pedofilii w kościele, wyrazić ubolewanie tym faktem i na tym zakończyć swoją wypowiedź. Nie. Ona musi jednocześnie kościół usprawiedliwić i obronić. Realizacja tego zadania przybiera różne formy. Ktoś na przykład podnosi problem tuszowania przestępstw seksualnych w kościele i słyszy w odpowiedzi: „wolisz islam”? (forma obrony: atak). Ktoś przypomina gorzką historię księdza z Tylawy, który molestował seksualnie dziewczynki. W odpowiedzi słyszy: „wszędzie zdarzają się wynaturzenia seksualne – nie tylko w kościele katolickim” (forma obrony: pomniejszanie winy). Generalnie katolikom chodzi o to, że by do krytyków ich przestępstw dotarło, że – cokolwiek by się nie działo – grzechy seksualne kapłanów nie sięgają istoty kościoła; instytucja ta jest zawsze the best (w języku katolickim: kościół jest „święty”). I nic tego nigdy nie zmieni: ani jedno nadużycie seksualne, ani miliony nadużyć seksualnych. I tak w kółko. Albo: „u innych jest gorzej”, albo: „nie w wypaczeniach i grzechach członków kościoła zasadza się istota tej instytucji”.

ZRZUCIĆ WINĘ NA GEJA

W czasie audycji radiowej wszystko odbyło się zgodnie ze schematem. Radiowi dyskutanci przyznali: fakt, pedofilia w kościele istnieje i to źle, że pedofilia w kościele istnieje. Na tym dyskurs katolicki nie może się jednak zakończyć. Natychmiast dorzucono szereg usprawiedliwień: ale przecież dwa procent pedofilii w kościele, to jest jedynie dwa procent, a nie  dwa procent(4). Kolejne tłumaczenie: przecież żadna inna instytucja nie walczy tak odważnie i konsekwentnie z pedofilią jak kościół katolicki. W końcu na antenie radia pojawił się misyjny majstersztyk, który nikogo nie powinien zdziwić: za pedofilię w kościele odpowiadają księża homoseksualni, a nie „normalni” heteroseksualni kapłani. Już tłumaczę. Wypowiadając taką frazę, katolik trzyma się modelowo zasady: nawet krzywdę dzieci można przedstawić w formie broniącej kościół. Homoseksualizm zostaje wprowadzony do dyskusji po to, żeby kościół usprawiedliwić (to już wiemy). Oczywiście, nadużycia seksualne księży dotyczą chłopców i dziewczynek, ale przecież w strategii usprawiedliwiania instytucji nie o fakty głównie chodzi(5). O co zatem chodzi? W tego typu wypowiedzi zawarte jest rozgrzeszenie kościoła polegające na sugestii: tak naprawdę pedofilii w kościele winni są geje (forma obrony: zrzucanie winy na kogoś innego). Skoro katolicy nie akceptują zachowań homoseksualnych i uważają je za praktyki grzeszne, oznacza to, że nadużycia seksualne (jako związane przede wszystkim z homoseksualizmem) nie są immanentną częścią kościoła, lecz przychodzą do niego niejako z zewnątrz (ze świata świeckiego). Jedynie z powodu niedoskonałości procedur weryfikujących kandydatów na kapłanów, homoseksualizm „wnika” jakoś w kościół powszechny… Dzięki zastosowaniu strategii „zrzucić grzech na geja” z katolickich mediów dowiadujemy się, że źródłem nadużyć seksualnych nie jest niechęć do zmierzenia się z pedofilią w ramach kościoła (pociągająca za sobą m.in. niewystarczające rozwiązania instytucjonalne). Winne pedofilii są osoby żyjące w sprzeczności z nauką katolicką, czyli „inni”, „zboczeńcy”. Homoseksualiści – jako nieakceptowana społecznie mniejszość – świetnie nadają się do odegrania roli kozła ofiarnego w katolickim spektaklu „pomniejszania winy”, bądź „zrzucania winy na innych”(6).

BYŁOBY ŚMIESZNIE, GDYBY NIE BYŁO STRASZNIE

Wyobraźmy sobie, że w szkole została zgwałcona dziewczynka. Poza kościołem katolickim reguły gry są jasne: należy zrobić wszystko, żeby sprawca zbrodni został ukarany w ramach świeckiego prawa karnego, a dziewczynka i rodzice dostali należne zadośćuczynienie na przykład w postaci odszkodowania finansowego ze strony krzywdziciela. Spróbujmy przenieść charakterystyczny sposób prowadzenia dyskursu przez katolików w odniesieniu do przypadku dziewczynki zgwałconej przez nauczyciela w szkole. Załóżmy, że jakaś osoba ze szkoły prowadzi audycję radiową i omawiając sprawę gwałtu, przemawia do słuchaczy w następujący sposób: „trzeba sobie jasno powiedzieć, że większość nauczyli nie gwałci dzieci”, „większość nadużyć seksualnych w szkołach dotyczy gwałtów na chłopcach i ma swoje źródło w homoseksualizmie”, „nasza szkoła wypowiada radykalną wojnę pedofilom, jednak odmawiamy organom ścigania pomocy w wyjaśnieniu tej sprawy”. Czy wypowiedzi te nie zostałyby uznane za skandaliczne? Czy nie zostałyby uznane za pozbawione empatii i szacunku dla ofiary przestępstwa? Ale taki właśnie dyskurs w katolickich mediach wcale nie należy do rzadkości. Środowiska katolickie mówiąc o ofiarach, wymyślają jednocześnie usprawiedliwienia tych zbrodni, to znaczy lekceważą ofiary i nie pomagają im w przezwyciężeniu traumy. Jak czują się dziewczynki i kobiety wykorzystane seksualnie przez księży, słuchające audycji w katolickim radiu i dowiadujące się, że nadużycia seksualne w kościele związane są głównie z homoseksualizmem? Co przeżywają osoby, którym za doznane cierpienia nikt nie zadośćuczynił, a zamiast tego słyszą, że kościół to instytucja, która jak żadna inna zwalcza zboczenia w swoich szeregach? Na pewno do wszystkich zainteresowanych problemem pedofilii w kościele dociera jedno: cierpienie i upokorzenie osób wykorzystanych seksualnie przez urzędników kościoła służy „pokrzepieniu serc” i wzmocnieniu instytucji.

Jeszcze jedno: papież-Franciszek ogłasza wojnę z pedofilią w lipcową niedzielę 2014 r., by już w lipcowy wtorek odmówić polskiej prokuraturze współpracy w sprawie dotyczącej jednego z członków kościoła katolickiego, słynnego już w między czasie pedofila Józefa Wesołowskiego, który – jako wysoki urzędnik kościoła – podlega jurysdykcji Watykańskiego wymiaru sprawiedliwości. Wbrew deklaracjom, kościół nie garnie się zatem do stawiania urzędników-kapłanów przed państwowym wymiarem sprawiedliwości. Jak nazwać tę nieetyczną i łamiącą prawo skłonność? Hipokryzją? Brakiem poczucia sprawiedliwości? „Odpryskiem ścierania się watykańskich lobby”? (A. Szostkiewicz). Franciszku, daj już spokój z retoryką „walenia kijem” (łatwo coś powiedzieć – gorzej coś zrobić!). Zanim w zaczniesz w kościele stosować prawo boskie (napotkasz na duży opór) zacznij stosować prawo świeckie: zacznij współpracować z policją i zobowiąż do tego swoich podwładnych(7).

PRAWO BOŻE – SŁOWA JEZUSA

Członkowie kościoła katolickiego chcą przeforsować prymat prawa boskiego nad prawem stanowionym. W Polsce (casus Chazana) funkcjonariusze kościoła wraz z grupą gorliwych katolików prawo boskie chcą stosować przede wszystkim w odniesieniu do ciężarnych kobiet, a nie w stosunku do samych siebie. W związku z tym może warto przypomnieć klerowi katolickiemu oraz zainteresowanym katolikom słowa Jezusa, o których być może zapomnieli zajęci tuszowaniem skandali pedofilskich oraz usprawiedliwianiem kościoła z grzechów najgorszych (w kontekście nauki Jezusa). Warto podkreślić, że w perspektywie pedofilii akurat prawo boskie jest bardzo wyraźnie określone i bynajmniej nie jest łagodniejsze niż prawo stanowione. Czytając Ewangelię, znajdujemy bowiem taką wypowiedź Jezusa:

„Kto zaś zgorszy jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, lepiej będzie dla niego, aby mu zawieszono u szyi kamień młyński i utopiono go w głębi morza. Biada światu z powodu zgorszeń. Wprawdzie zgorszenia muszą przyjść, lecz biada człowiekowi, przez którego zgorszenie przychodzi”. (Mt 18, 6-7)(8).

Warto również postawić pytanie: czy w kryzysie w który popadł kościół w związku z grzechami pedofilii, istnieje jakaś rada, czy wskazówka, której Jezus udzieliłby kapłanom, których narządy rozrodcze były, są, lub mogą być, powodem grzechu? Jak się wydaje, konkretną podpowiedź daje następujący fragment Nowego Testamentu:

„Otóż jeśli twoja ręka lub noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie! Lepiej jest dla ciebie wejść do życia ułomnym lub chromym, niż z dwiema rękami lub dwiema nogami być wrzuconym w ogień wieczny. I jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie! Lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do życia, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła ognistego”. (Mt 18, 8-9)

Jezus wypowiada słowa wstrząsające(9). Kto jednak naukę Jezusa traktuje poważnie i dobrze ją zna, nie jest niczym zaskoczony. Cóż, Jezus nie był słodkim Jezuskiem z dagerotypu. Wracając do meritum: jeśli członkowie organizacji „kościół katolicki” chcą na poważnie udowodnić w sprawie pedofilii wyższość prawa boskiego nad prawem stanowionym, to mają czarno na białym napisane, co należy robić z pedofilami – właśnie według prawa boskiego, którego są takimi gorącymi entuzjastami.

ALBO JEZUS, ALBO INSTYTUCJA

A teraz krótka refleksja dla fanów kościoła instytucjonalnego. Twierdzę, że albo się idzie drogą wskazaną przez Jezusa, albo się idzie drogą wskazaną przez instytucję. Tertium non datur. Doktor Rieux, bohater Dżumy Alberta Camusa – w przeciwieństwie do katolicyzmu – posiada bardzo piękną teorię etyczną. Rieux mówi: „Nie mam upodobania do bohaterstwa i świętości. Obchodzi mnie tylko to, żeby być człowiekiem”. Rieux realnie walczy ze złem, a nie deklaruje zwalczanie go (Franciszkowe gadanie o „waleniu kijem”). Za działaniem tym stoi coś głęboko ludzkiego, poruszającego i niezwykłego. Rieux bezkompromisowo broni człowieka – zwłaszcza człowieka, który cierpi. Realizuje tym samym… przesłanie Jezusa, w których chodzi tylko to, żebyśmy byli ludźmi – nie hierarchami, nie papieżami, nie zakonnikami(10). Kto jest człowiekiem wrażliwym na indywidualne cierpienie, ten jest w istocie uczniem Chrystusa.

Niektórzy uważają się za wierzących i posiadających prawdę o Bogu, lecz wcale tacy nie są. Jezus mówi w Kazaniu na Górze:

„Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios […] W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A ja im wtedy powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie”. (Mt 7, 21-23).

W „dniu ostatecznym” pytanie nie będzie brzmiało: czy wierzyłeś, że istnieję? Ale: czy mi pomogłeś, to znaczy, czy pomogłeś komuś, kto potrzebował pomocy? Ludzie skrzywdzeni przez kościół potrzebują od członków kościoła (różnorodnie rozumianej) pomocy, a nie usprawiedliwienia instytucji. Problem kościoła katolickiego polega na tym, że nawet jeden gwałt na dziecku, nawet jedno molestowanie dziecka (obojętnie jakiej płci!) dokonane przez kapłana podważyły same fundamenty tej instytucji. Nie wierzycie? „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40).

WNIOSKI

W kościele katolickim widoczna jest ciągła niechęć do rzeczywistego mierzenia się z problemem pedofilii. Mówienie o tej bolączce, stawianie postulatów realnego wyrównania krzywd jest nadal odbierane jako atak. Ludzie związani z kościołem uwikłani są w hipokryzję i stosowanie tzw. podwójnej miary moralnej, oznaczającej brak jednoznacznego stosowania norm etycznych w stosunku wszystkich ludzi w takim samym zakresie. Katolicy bardzo chętnie i często stosują pryncypialny język moralny i pouczają innych jak mają żyć. Jednak te same osoby, które opowiadają się za stosowaniem określonych standardów moralnych, nie potrafią głoszonych reguł zastosować w stosunku do samych siebie, własnej instytucji i urzędników(11). Oczywiście, każda grupa (nie tylko grupa religijna) będzie się starała osłabić oskarżenia, które kieruje się pod jej adresem. W tym sensie zachowanie członków kościoła nie jest ani niczym nowym, ani niczym zaskakującym. Katolicy wskazują jednak swoim własnym zachowaniem na ziemskość i małość instytucji, której – popadając w sprzeczność z samymi sobą – przypisują jednocześnie łączność ze światem transcendentnym i wartościami uniwersalnymi.

Katarzyna Guczalska

Tekst ukazał się w sierpniu 2014 r. na portalu humanista.net.pl oraz Liberte!


(1) Uwaga na marginesie: zawsze kiedy wyjeżdżam poza Kraków, w moim aucie znikają z eteru ulubione stacje radiowe (zwłaszcza Tokfm), natomiast znakomicie słyszalne są rozgłośnie katolickie. Co to za zjawisko?

(2) Informacja dla fanów Franciszka (ponoć tacy istnieją), którzy poważnie traktują jego wypowiedzi: w między czasie, rzecznik Watykanu zbagatelizował wypowiedzi papieża dotyczące walki z pedofilią (oraz mafią): rozmowa była przecież pisana z pamięci…czy można być pewnym tego, co miał na myśli Franciszek?

(3) Komentarz internauty na temat suspensy ks. Lemańskiego. „Gdyby był pedofilem to przenieśli by go na inną posadę. Podpadł szefostwu to mu nie darują”.

(4) Jan Hartman zauważył: „dotychczasowe oficjalne stanowisko Kościoła było takie, że pedofilem jest ‚jeden na tysiąc’ księży. ‚Stawka’ została podbita przez Franciszka dwudziestokrotnie!” […] „Gdyby było prawdą, jak to twierdzi papież, że jeden na pięćdziesięciu księży jest pedofilem, trzeba by orzec, że Kościół katolicki to po prostu szajka pedofilów”. W interencie krąży również wiele obliczeń katolików dotyczących pedofilii. Oto przykład podany przez ks. D. Oko: „W mojej diecezji na 2.200 księży tylko jeden jest skazany za pedofilię. W ostatnich 10 latach skazano za pedofilię w Polsce około 6.000 ludzi, z czego tylko 27 księży. To jest mniej niż pół promila”Oto poprawna pod względem matematycznym riposta internauty: „Mały Jaś z 6 klasy dostał zadanie: jeśli w Polsce około 6.000 ludzi zostało skazanych za pedofilię, a wśród nich było 27 księży to jaki to jest promil? Jasiu przyjął, że 6.000 ludzi to 1000‰, a 27 to x‰. Jeśli tak, to z proporcji wychodzi, że tych 27 księży to 4,5‰, czyli dziesięć razy więcej niż chce ksiądz dr hab. Dariusz Oko. Można spierać się czy ksiądz kłamie, czy nie umie liczyć”.

(5) Jaki sens ma licytowanie się której płci wśród ofiar jest więcej? Nawet gdyby większość przestępstw dokonanych przez duchownych dotyczyła chłopców, czy sytuacja ta byłaby mniej straszna? Godna mniejszego ubolewania? Płeć ofiar w niczym nie umniejsza ani skali ani dramatu zbrodni duchownych katolickich.

(6) Broniący kościoła, sprawy takie jak celibat kleru, czy rozporządzenia typu Crimen Sollicitationis, zazwyczaj przemilczają (wyjąwszy bardziej specjalistyczne teksty).

(7) Wiadomość z innego podwórka geograficznego, lecz z tego samego kościoła: „Pod koniec marca 2014 r. Konferencja Episkopatu Włoch uznała, że biskup nie ma obowiązku zawiadomienia świeckiego wymiaru sprawiedliwości o przypadkach pedofilii w podległej mu diecezji, co jest w sprzeczności wobec zaleceń Watykanu, który zgodnie z linią zerowej tolerancji wobec pedofilii zaleca współpracę z organami ścigania”. („Gazeta Wyborcza”, 2014).

(8) Wrażenie robią również słowa, które Jezus wypowiedział o dzieciach: „W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim? On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mt 18, 1-5).

(9) Jeśli słowa te odniesiemy do pedofilów, to – rzecz jasna – do wszystkich pedofilów, a nie jedynie do pedofilów w kościele.

(10) Dla fanów „kardynałów”, „prymasów”, „arcybiskupów” i „zakonników”: „Przez prawie 20 lat miał molestować seksualnie dzieci zakonnik z klasztoru Ojców Kapucynów w Zakroczymiu. Jedną z jego ofiar jest 13-latek spod Lublina, kolejną chłopiec z Białej Podlaskiej. Duchowny poznawał przyszłe ofiary podczas spowiedzi.” („Gazeta Wyborcza”, 2014).

(11) Głos internauty: „Polscy biskupi potrafią być ‚miłosierni’ dla pedofilów, lubieżców, złodziei i wszelkich innych zbrodni w duchownych szeregach. Mówienia prawdy nie wybaczają nigdy”.

Katarzyna GuczalskaKatarzyna Guczalska – doktor nauk humanistycznych w zakresie filozofii. Adiunkt na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Zajmuje się filozofią społeczną, filozofią Hegla, liberalizmem, feminizmem. Autorka książek: "Miłość i cnota polityczna. Rodzina i kobieta w filozofii Hegla", "Państwo jako dzieło sztuki. Piękno i wolność w filozofii Hegla" (praca doktorska), "Zrozumieć Hegla" (red.). Teksty naukowe oraz publicystyczne zob. www.guczalska.pl

Podobne materiały

48 komentarzy

  1. Lucyan
    11 października 2015 at 12:01 - odpowiedz

    Bardzo fajny tekst, ale rozumiem pisany do tzw. katolikow. Bo powoływanie sie na literackiego Jezusa w XXI wieku nie ma sensu. Bo Jezus nic nie powiedział, tak samo jak Harry Potter nic nie powiedział.
    Zreszta sam Jezus jest przedstawiany jako gej, i został ukrzyżowany za (meską) pedofilie. Elton John mowi otwarcie, Jezus to litosciwy gej. Zydzi wg opowiesci „kochali” Jezusa i jego swiatle poglądy, ale gdy sie dowiedzieli, ze jest pedofilem to nie mieli skrupułow, aby wydac go na ukrzyżowanie. Tzw. ukrzyżowanie to była kara za meską pedofilie.
    Wiec wszystkie wywody, ze Jezus to, Jezus tamto, są bez sensu. Katolik (i kler) i tak z tych biblijnych opowiesci wybiera co mu pasuje.

  2. Anton Ratus
    11 października 2015 at 14:42 - odpowiedz

    Czytając tego rodzaju wypowiedzi (czynione w dobrej wierze) nigdy nie jestem pewien światopoglądu autora/autorki.
    Czy, autor zalicza się do tzw. „pięknie wierzących” i tak, jak w znanej historii (Car dobry, jeno bojarowie źli!) uważa, że Bóg w niebiesiech i jego emisariusz ziemski, Jezus Chrystus, to realne byty i tylko kilku ich urzędników błądzi (zapewne nieświadomie, wszak ludzie są omylni!) i należy jeno dążyć, jak papa Franciszek, do ich poprawy;
    Czy też, będąc ateistą (agnostykiem?) i racjonalistą zdradza związane z tym wartości, zalecając stłuc termometr zamiast leczyć gorączkę? Czy tak trudno oświadczyć, że Państwo i jego Prawo musi być świeckie, a religia, jeśli komuś jest potrzebna musi Państwu i Prawu podlegać?

    • Lucyan
      11 października 2015 at 19:46 - odpowiedz

      Trudno powiedziec, osoba oczytana, wykształcona, miała Legutke jako wykładowce. Przypomina to troche walke tej polsko-egipskiej Hala Kamal z egipskimi talibami przy pomocy Koranu. Tu autorka probuje oczyscic koscioł i trafic do polskich katotalibow przy pomocy Biblii.
      Troche to bezsensowne, bo zaczyna to walke na cytaty z Biblii i ich interpretacje. Podczas gdy jest jak mowisz, albo prawo swieckie albo kaftan psychiatryczny.
      Wszedłem na stonke tej Pani i ma ciekawe teksty i pogadanki. Ma wiele absurdalnych argumentow i wniskow, ale są ciekawe. Np. mowi że do 18 roku życia spowiadała sie ksiedzu i wie dokładnie o co ksiądz sie pyta. Co ciekawe, zainteresowanie ksiedza jej zyciem plciowym uważa za troske o jej „czystosc”, podczas gdy my(?) uważamy to za perwersje i zboczenie kleryka (plus byc może jego niezaspokojonie seksualne).

      • Piotr Napierała
        Piotr Napierała
        14 października 2015 at 23:08 - odpowiedz

        Pani Katarzyna nie lubi Krk i zwalcza go za pomocą Biblii . W sumie sprytnie i podziwiam ja nie mam cierpliwości do śniętych ksiąg

        • Krzysztof Marczak
          15 października 2015 at 06:48 - odpowiedz

          No to witamy w klubie. Mnie samemu brakuje też cierpliwości do dyskusji z oczadzonymi „śniętymi księgami”. W przypadku tych bardziej oczytanych – ich wiedza przypomina pleśniejące ciasto – pośród zdrowych i smacznych fragmentów stale się trafia na niezdrowe i nieświeże. LOL.

          • Piotr Napierała
            Piotr Napierała
            15 października 2015 at 10:20

            Tak czy inaczej obie krytyki są dobre wewnętrzna i zewnętrzna

  3. Lucyan
    11 października 2015 at 20:45 - odpowiedz

    „Jesli pogardzisz rozumem i wiedzą, najwyzszym darem człowieka, juz diabłu oddałes władze i przepasc musisz” – piekne. K.G., „Nie bojmy sie Hegla”.
    A byc moze autorka nie chce wchodzic wprost na droge czarnym knurom. Tak jak Hala Kamal wie, ze musi isc przez Koran, bo inaczej egipskie taliby ją zniszczą, tak tutaj autorka kroczy poprzez Biblie. Inaczej czarne knury bedą sie mscic i rzucac jej kłody pod nogi.
    .

    • Anton Ratus
      12 października 2015 at 09:28 - odpowiedz

      Dowodzenie przez Biblię jest nobilitacją tej „świętej księgi”, uznaniem jej za źródło wiedzy, etyki i prawa. Komentując, a nawet ostro krytykując teksty biblijne, jednocześnie milcząco zgadzamy się z pryncypium, którym jest uznanie Chrystusa Bogiem. Dyskutując i interpretując treści biblijne, przyznajemy im boskie pochodzenie,
      i to jest najistotniejsze, a nie, czy Jezus powiedział to czy tamto.

      • Piotr Napierała
        Piotr Napierała
        12 października 2015 at 10:01 - odpowiedz

        Nie zgadzam się. Raczej obnażamy niespójność rozumowania.

        • Anton Ratus
          13 października 2015 at 07:00 - odpowiedz

          Niespójność treści biblijnych jest tłumaczona (przez wierzących) błędami przekładu, metaforycznością wypowiedzi, odległością czasową wydarzeń, poziomem kulturowym ludzi, do których była kierowana jej wczesna wersja i innymi czynnikami. A księga nadal pozostaje świętą, a jej główny bohater – Bogiem. Stwierdzenie, że Chrystus był TYLKO człowiekiem, wali w gruzy cały gmach teologii chrześcijańskiej.
          „Jedno uderzenie w korzeń warte jest zerwania tysiąca liści”.

    • Tomek Świątkowski
      13 października 2015 at 20:34 - odpowiedz

      Luter zrobił Reformację opierając się na Biblii.

  4. Piotr Napierała
    Piotr Napierała
    11 października 2015 at 21:11 - odpowiedz

    Dowodzenie z ideologii adwersarza zawsze jest mocnym strzałem

    • Lucyan
      12 października 2015 at 09:55 - odpowiedz

      Nie jest zawsze mocnym strzałem, w tym przypadku jest to wchodzenie w narracje tych pasozytow. Nikt np. nie powołuje sie na Harrego Pottera rozmawiajac z dziecmi, Harry Potter to, Harry Potter tamto. Pododobnie w przypadku choroby psychicznej, tymczasowo mozesz osobe psychicznie chorą uratowac jej argumentami. Ale na dłuzszą mete sam wpadasz w paranoje.
      Dzis nie wiadomo jak czarnych ugryzc i dla mnie takie rozmowy przez Biblie jest to rodzaj kulturalnego szarpania czarnych. Ale po nich to spływa jak woda po kaczce, jedynie co sie liczy to kasa.

      • Tomek Świątkowski
        13 października 2015 at 20:36 - odpowiedz

        Ja dzięki lekturze Biblii odszedłem z Kościoła Katolickiego.

        • Lucyan
          15 października 2015 at 23:02 - odpowiedz

          No ale wiary nie straciłes chyba, podejrzewam ze wierzysz, ale troche „inaczej”.
          Albo jestes niezrzeszony albo wpadłes w inną, mniejszą sekte. Polecam Koscioł Fotonowy Pieczynskiego!
          🙂

        • Tomek Świątkowski
          18 października 2015 at 20:37 - odpowiedz

          Czy zatem dla pana pedofil-ateista jest bardziej strawny, niż osoba bez takich łajdackich skłonności, lecz wierząca?
          Lenin też dawał pierwszeństwo ateistycznemu kapitaliście nad wierzącym proletariuszem. Znamię ateistycznego fanatyznu.

    • Anton Ratus
      13 października 2015 at 07:03 - odpowiedz

      I przypomina „wypędzanie diabła szatanem”.

  5. Janusz
    Janusz
    11 października 2015 at 23:29 - odpowiedz

    Jezus jesli istnial b yl czlowiekiem o poglazdac h jemu wspolczesnych ludzi. Nie przewidzial ani jednego ludzkiego odkrycia lub postepu moralnego.Nigdy nie potepiul niewoln ictwa lub dyskryminacji kobiet.
    Druga mozliwosc ze jest mitem nadmuchanym przez ewangielistow.
    Nasze zasady moralne w 21 wieku musza byc bardziej solidne niz opowiesci starozytnych ludzi zyjacych w zacofanej czesci swiata w porownaniu z kultura chinska lub koreanska siegajaca 5000 wstecz.
    Kto dzisiaj studiuje Iliade Homera abt zrozumiedc problem kosmicznych podrozy?

    • Piotr Napierała
      Piotr Napierała
      12 października 2015 at 10:09 - odpowiedz

      Konfucjusz choć dla mnie zbyt konserwatywny pod względem moralnym bije Nazareńczyka na głowę

    • Tomek Świątkowski
      13 października 2015 at 20:43 - odpowiedz

      Jezus słowem dyskryminacji kobiet nie potępił, ale oceniając go wg opisanych w ewangeliach czynach, należy uznać go za za feministę radykalnego i nie obawiającego się wywołać skandalu.
      .
      A niewolnictwo… być może za 200 lat ludzie będą się dziwić jak to jest, że humaniści w XXI wieku nie wypowiadali się przeciwko pracy najemnej…
      .
      Jezus być może nie wytrzymuje konkurencji z wieloma, myślicielami, filozofami i moralistami.
      Ale dzieje się tak głównie dlatego, że Jezus nie wystartował w tej samej konkurencji co tamci.

      • Piotr Napierała
        Piotr Napierała
        13 października 2015 at 23:13 - odpowiedz

        A w jakiej?

        • Tomek Świątkowski
          18 października 2015 at 20:41 - odpowiedz

          to nie był konkurs na najlepsze zdefiniowanie winy, tylko na przebaczenie winy

      • Piotr Napierała
        Piotr Napierała
        13 października 2015 at 23:14 - odpowiedz

        Po co wzorować się na przestarzałych naukach jakiegoś Żyda?

  6. Aram
    12 października 2015 at 01:15 - odpowiedz

    Problemem Kościoła nie jest pedofilia, ale „lobby homoseksualne”, które nawzajem się chroni i broni. Zniknie homoseksualizm w Kościele, zniknie również problem pedofilii – ot, cała tajemnica. Nie trzeba było – Pani Katarzyno – pisać aż tak długiego elaboratu, wystarczyło sięgnąć do prawdziwego problemu pedofilii w Kościele, czyli problemu homoseksualnych księży. Dlatego też, jeśli komuś naprawdę zależy na pozbyciu się z Naszego życia tego zjawiska, należy popierać i wspierać takich duchownych, jak np. ksiądz profesor Dariusz Oko i życzyć im powodzenia (modlitwa również nie zaszkodzi).

    • Piotr Napierała
      Piotr Napierała
      12 października 2015 at 10:06 - odpowiedz

      Bzdury dzieci gwałcą także heteroseksualni księża, a wiemy to stąd że dziewczynki też są molestowane. Przyczyną zła jest celibat który blokuje normalną seksualność (popi i pastorzy nie molestują dzieci bo mają żony) oraz omerta która zachęca zboczeńców.

      • Lucyan
        12 października 2015 at 15:29 - odpowiedz

        No i mają doskonały system do wyłapywania swoich ofiar – spowiedz na ucho [p(10) u Guczalskiej]. Spowiedz powszechna (jak np. u protestantow) eliminuje to zrodło wyłapywania dzieciecych ofiar.
        Jakim trzeba byc bezmyslnym i okrutnym rodzicem, aby narazac dzieci na traume winy i pedofilskie propozycje. Taki ksiezulo doskonale wie kto ma jakie marzenia i jaką orientacje, do kogo uderzyc, jak podejsc swoją ofiare. Wszystko podane na tacy. Ciarki przechodzą.

      • Tomek Świątkowski
        13 października 2015 at 20:49 - odpowiedz

        Nie tylko popi i pastorzy, ale także nauczyciele, trenerzy sportowi, dyrygenci chórów albo psychoanalitycy.
        To są grupy zawodowe, w których przypadki pedofilii zdarzają się równie często (a może równie rzadko). Żona czy kochanka (dla księdza to nie jest wielki problem jak się ostatnio przekonaliśmy) niewiele pomoże, jeśli ktoś ma taką chorą fazę, że zaspokaja się tylko kontaktem z dziećmi.

        • Piotr Napierała
          Piotr Napierała
          13 października 2015 at 23:12 - odpowiedz

          Lekarzowi najłatwiej molestować ksiądz musi wymyślić jak rozebrać dzieciaka.

          • Lucyan
            15 października 2015 at 23:12

            Lekarz to raczej oswojony z nagoscia. Gołe ludzkie ciało go nie podnieca. A jesli chodzi o ksiedza to raczej ksiadz woli aby to dziecko go molestowało niz on dzieci.

        • Lucyan
          15 października 2015 at 23:21 - odpowiedz

          Wszystkie zawody gdzie jest kontakt z dziecmi ułatwiają łowienie ofiar dla swojej pedofilii.
          Ale wsrod kleru katolickiego dochodzi stypulowana seksualna abstynencja plus spowiedz na ucho, ktora im ułatwia wybieranie swoich ofiar. Abstynencja i brak normalnych uczuciowych kontakow z płcią przeciwną (albo te samą) powoduje, ze czują sie molestowani przez młodziez i dzieci. Wystaczy mała iskra i żądza rządzi.

  7. Krzysztof Marczak
    12 października 2015 at 06:33 - odpowiedz

    Jak pisałem w „Boland” tworzenie różnych „bo…” to jeden z ważniejszych toksycznych czynników które hamują w Polsce rozwój społeczny. Nie przypadkiem krk ma dużą władzę tam, gdzie świadomość społeczna jest niska.
    Jak działa „bo” wie każdy kto pamięta polski komunizm/socjalizm. Przez całe dziesięciolecia grano propagandową płytę „socjalizm ok, ale: wypaczenia, wichrzyciele etc.” A na pytanie dlaczego w sklepie tylko ocet zawsze było jakieś „bo”. Jak widać ten model wciąż działa. Ludzie wciąż „kupują” ten sam trick – „kościół, religia ok, tylko: jakieś lobby, złe siły, wypaczenia etc.” A może te kilkaset lat porażek i niepowodzeń wynika z prostego faktu, że Polacy nie uczą się z własnej historii ? Zamiast wymyślać następne „bo” warto lepiej zastanowić się jaki procent przypadków pedofilii w kościele nigdy nie zostało nigdy wykrytych i skazanych. To przynajmniej jakiś punkt wyjścia żeby coś zmienić. „Bo” tylko utrwala istniejącą patologię.

    • Piotr Napierała
      Piotr Napierała
      12 października 2015 at 10:03 - odpowiedz

      Tak. Zby łatwo tłumaczymy siebie całe zło jednym czynnikiem feudalizmem, komuna, zaborami, kościołem a przyczyna leży raczej w marazmie i niedostatku indywidualizmu

      • Tomek Świątkowski
        13 października 2015 at 20:51 - odpowiedz

        No ale a skąd ten marazm i niedostatek indywidualizmu?
        Zresztą wg socjologów w Polsce problemem jest raczej niski kapitał społeczny, a nie indywidualizm.

    • Lucyan
      12 października 2015 at 10:15 - odpowiedz

      „zastanowić się jaki procent przypadków pedofilii w kościele …” – tutaj zastanowienie nic nie pomoze. Problem polega na pobłazaniu (nie ma czegos takiego jak zero tolerancji dla pedofilii) i na pozwalanie na obchodzenie prawa (ucieczka do Watykanu czy innego kraju). Dopoki organizacja Krk działa na uprzywilejowanych zasadach to nie masz szansy na jakiekolwiek zmiany.
      A jesli chodzi o polski socjalizm to miał sie całkiem dobrze, rynkowo. Oczywiscie były polityczne wypaczenia, oboz zamkniety, scisła kontrola granic, ale na połkach towary były. Lud był podzegany do protestow gdy cena miesa miała wzrosnac o 10%, a dzis lud bez szemrania akcepuje jakiekolwiek podwyzki. Wolny rynek, nie podoba sie do wyjedz do Irlandii. Paradoksalnie Polska w latach 70-tych rozwijała sie całkiem dobrze i komus sie to nie spodobało.

      • Krzysztof Marczak
        12 października 2015 at 18:40 - odpowiedz

        @LUCYAN. 1. Jednym z argumentów „bo” jest tutaj „bo to mały promil”. Dlatego utrącenie tego kluczowego „bo” jest bardo „non-boish”. 2. Polski socjalizm – ubawiłem się, thx.

        • Lucyan
          15 października 2015 at 23:59 - odpowiedz

          Cieszmy sie, ze ruskie wojska wyprowadzono octem a nie napalmem. Ruskie sobie mimo wszystko zostawili Kaliningrad do militarnej kontroli nad regionem.

          • Piotr Napierała
            Piotr Napierała
            16 października 2015 at 01:50

            I z tego powodu ciągle jesteśmy zagrożeni. Rosja to kraj bezprawia zawsze taka była jedyne co umie robić dobrze to może zabijać islamistów

      • Rafał Gardian
        Rafał Gardian
        14 października 2015 at 06:08 - odpowiedz

        Aż tak dobrze, że w 81 roku przestała być wypłacalna.

  8. Rafał
    12 października 2015 at 10:00 - odpowiedz

    Podstawowy problem z pedofilią w Kościele i różnica miedzy nim a szkolnictwem jest taki, że pedofil kościelny może liczyć na wsparcie struktur zła i wielokrotne przenosiny do kolejnych parafii w kraju i za granicą.

  9. Janusz
    Janusz
    12 października 2015 at 21:30 - odpowiedz

    Bertrand Russell w swojej ksiazce Why I am not a Christian (Dlaczego nie jestem Chrzescijanem)
    porownuje Jezusa z Budda .Porownanie wypada zdecydowanie na korzysc Buddy.
    Jezus grozil kara tym ktorzy go nie uznawali.
    Budda mowil uczniom Myslcie sami, Wasze zbawienie jest w waszych rekach.

    • Jacek Tabisz
      Jacek Tabisz
      12 października 2015 at 22:10 - odpowiedz

      W buddyzmie zawarta jest pewna nihilistyczna pasywność, która też nie jest ok.

      • Piotr Napierała
        Piotr Napierała
        12 października 2015 at 23:46 - odpowiedz

        Nie w buddyzmie heian gdzie ma się dbać o dobrą pozycję startu do następnego wcielenia

        • Jacek Tabisz
          Jacek Tabisz
          12 października 2015 at 23:49 - odpowiedz

          Tylko że bycie mnichem jest lepsze niż biznesmenem etc.

        • Tomek Świątkowski
          13 października 2015 at 20:59 - odpowiedz

          W buddyzmie każdego rodzaju (a także w hinduizmie) życie jest startem do nast. wcielenia, lub do nirwany. Problem w tym, że warunkiem tego awansu często jest np. absurdalna asceza.
          .
          W etyce chrześcijańskiej należy dobrze pracować i dobrze zarabiać by „jeść swój chleb” i móc wspierać potrzebujących.
          Natomiast umartwianie ciała jest uznane za zwiedzenie.
          Wielu zapewne zaskoczyłyby słowa apostoła Pawła (z listu do Kolosan)
          „Dlaczego – jak gdyby żyjąc w świecie – dajecie sobie narzucać nakazy: Nie bierz ani nie kosztuj, ani nie dotykaj ..! A przecież wszystko to są rzeczy przeznaczone do zniszczenia przez spożycie – przepisy według nakazów i nauk ludzkich. Przepisy te mają pozór mądrości dzięki kultowi własnego pomysłu, uniżaniu siebie i nieoszczędzaniu ciała, nie dzięki okazywaniu jakiejś wyrozumiałości dla zaspokojenia ciała.”

          • Piotr Napierała
            Piotr Napierała
            13 października 2015 at 23:10

            Właśnie chiński buddyzm heian nie popiera ascezy. Jest proaktywny

Zostaw komentarz

Wpisz kod antySPAMowy *