• wtorek, 28 marca 2017 r.

Media piszą o Zandbergu. Wina Tuska?

Po występie Adriana Zandberga z Razem w debacie wszystkich kandydatów do parlamentu zapanowała moda na Zandberga. Internet i inne media odkrywają tego lewicowego działacza. Część zwolenników lewicy jest zachwycona, inna znów część uważa, że Zandberg jest sztucznie pompowany przez media i ma to na celu zniszczenie szans Zjednoczonej Lewicy na rzecz Platformy Obywatelskiej.

Moim zdaniem Platforma Obywatelska nie korzysta w żaden sposób na osłabieniu ZL inną lewicową partią. Pod wpływem mody na Zandberga są możliwe dwa nowe scenariusze.

Pierwszy, w którym żadna lewica nie wchodzi do sejmu, bo Zjednoczonej Lewicy zabraknie do 8%, których część przejmie Razem. Tymczasem PO opłaca się, aby ZL, Nowoczesna i PSL weszły jednak do parlamentu, bo wtedy pojawia się szansa na stworzenie rządu nie przez PiS. Nawet jeśli PO zostanie z tymi partiami w opozycji, to będzie opozycja silniejsza i jednak z PO jako jej liderem. Pozostawanie w cieniu większej opozycyjnej partii marginalizuje mniejsze opozycyjne partie, o czym świadczą najnowsze dzieje Twojego Ruchu i SLD. Byli słabszą opozycją w cieniu PiS. Mogli albo się podporządkować inicjatywom PiS, co zwolennicy tych partii im wypominali (i bardzo słusznie!), albo podporządkować się decyzjom rządu PO – PSL, co też oczywiście ich zwolennicy im wypominali (głosowanie TR za podniesieniem wieku emerytalnego). Własne inicjatywy, spoza kręgu PO – PSL i spoza kręgu PiS, zostały ocenione przez wyborców jako „brak skuteczności”, „wygłupianie się” i „marnowanie czasu”. Zatem – Platformie Obywatelskiej opłaca się mieć Zjednoczoną Lewicę w sejmie, aby mieć ewentualnie z kim rządzić, natomiast ZL jako mniejsza partia opozycyjna nie stanowi żadnego zagrożenia dla PO, jeśli Platforma stanie się większą partią opozycyjną (tak jak wcześniej był nią PiS).

Drugi scenariusz, to taki, kiedy pod wpływem mody na Zandberga do sejmu wejdzie Razem, a nie wejdzie Zjednoczona Lewica. Ten wariant wydaje się mało możliwy, ale znając nagły sukces Kukiza, wzbudzony szybką, medialną modą, nie można tego scenariusza zupełnie odrzucić. Taki scenariusz też się nie opłaca Platformie Obywatelskiej, bo silnie ideologiczne Razem na pewno będzie miało mniejszą zdolność koalicyjną niż Zjednoczona Lewica. Jako mniejsza opozycja przy PO Razem będzie przyciągać większą uwagę niż starzy „wyjadacze” i może wychodzić z cienia PO, co raczej nie grozi w przypadku ZL jako słabszej opozycji. Ludzie znają już liderów ZL, nie znają Razem i tu efekt zaskoczenia, niespodzianki, oraz do pewnego stopnia antysystemowy radykalizm mogą jednak powiększać krąg zwolenników Razem mimo bycia mniejszą opozycją przy PO.

Ziścić się może też oczywiście nadal stary scenariusz, gdzie Zjednoczona Lewica wchodzi do parlamentu, lub nie wchodzi, ale nie z uwagi na przejęcie części głosów przez Razem (wtedy Razem będzie miało nadal w wyborach koło 1% głosów, a ZL mniej lub więcej niż 8%).

Jak widać, hipoteza o tym, że media sztucznie pompują Razem, aby osłabić ZL na życzenie PO jest zupełnie nielogiczna. O takie działanie prędzej można by podejrzewać PiS, ale nie sądzę, aby i z ich strony była to jakaś zaplanowana akcja, zwłaszcza, że Zandberg show obecny jest raczej w mediach krytycznych wobec PiS.

Moim zdaniem gwałtowne zainteresowanie Zandbergiem to typowy medialny trend, oparty na efekcie nowości. To działanie dziennikarzy chcących mieć dużą oglądalność i nie oglądających się na żadne inne uwarunkowania. Nawet jeśli jakiś dziennikarz popiera PO czy ZL, to uległ modzie i nie myśli o tym, że być może szkodzi swoim politycznym interesom. To oczywiście dobrze, że dziennikarz nie blokuje informacji z uwagi na swoje polityczne interesy. Z drugiej strony to nie dobrze, że być może za bardzo ulega modzie.

media

Jeśli chodzi o sławną debatę, która rozpoczęła trend na Zandberga, to podobnie jak nasz redaktor Piotr Napierała, uważam, że najlepiej wypadł w niej Piechociński, szef PSL. Nie spodziewałem się tego, ale tak właśnie było. Lepiej od Zandberga wypadli też moim zdaniem Petru, oraz Korwin Mikke, jeśli oceniać go w świetle jego elektoratu i jego poglądów. Dla mnie oczywiście Korwin Mikke od strony ideowej wypadł źle, bo nie popieram jego postulatów politycznych. Ewa Kopacz była momentami najbardziej szczera ze wszystkich, co wzbudzało sympatię, ale za bardzo zaplątała się w niektórych wypowiedziach. Beata Szydło wypadła doskonale dla swoich zwolenników i słabo dla przeciwników. Jeśli podeszła do debaty z myślą o zmobilizowaniu swojego elektoratu, a nie z myślą o przyciągnięciu nowych wyborców, to trzeba jej przyznać dobre zrealizowanie tego celu, choć jak wszyscy wiedzą, nie popieram PiS i wytrwale przy tym stoję, co nie zawsze się obecnie zdarza. Barbara Nowacka mówiła rzeczy ogólne, hasłowe, nie starając się wnikać w dyskusję i w detale, co stanowiło kontrast dla wypowiedzi Zandberga i na czym on przede wszystkim zyskał wśród osób o lewicowych przekonaniach. Można stwierdzić, że dla wielu Zandberg na lewicowym polu pokonał Nowacką, zadziałał też efekt niespodzianki i nowości i tu leży rzeczywista przyczyna obecnego trendu.

Dla mnie to co mówił Zandberg nie było żadnym objawieniem, bo choć jestem centrowcem znam wielu lewicowych działaczy i wiele portali poświęconych lewicowej tematyce. Zandberg póki co nie wyrażał jakichś bardzo radykalnych treści, dlatego rozbawili mnie trochę moi koledzy z NaTemat, czujący się w obowiązku pisać wiele o Zandbergu, a jednocześnie starający się wypunktować jego radykalizm, który opiera się z ich perspektywy tylko na 75% podatku dla osób z rocznym dochodem powyżej bodajże 500000 złotych, postulowanym przez Razem. Ja uważam, że podatek progresywny może być, ale nie powinien przekraczać 50%. Inaczej po przekroczeniu ostatniego progu podatkowego człowiek przez długi czas zarabia niewiele więcej niż wcześniej, choć teoretycznie zarabia dużo więcej i nie jest to ok, czy to dla firmy, czy to dla jej pracownika.  Kto chciałby mieć awans, który w sumie niewiele daje?  Oczywiście ktoś może powiedzieć, że menedżer wcale nie musi zarabiać miliona rocznie. Problem w tym, że cholernie trudno zostać dobrym menedżerem, zaś firmom zależy na tym, aby mieć jak najlepszych menedżerów, więc będą musiały płacić im więcej, aby mimo podatku 75% pensja wyższa niż 500000 zł była dla nich odczuwalna. Na świecie jest wiele firm, jeśli w danym kraju nie będzie możliwe zaoferowanie menedżerom dostatecznie wysokiej pensji, to w danym kraju nie będzie po prostu firm z dobrymi menedżerami, bo są przecież inne kraje, z niższymi podatkami. Tym niemniej wysokie podatki dla najbogatszych to nic nowego wśród postulatów lewicy i zawsze można o tym rozmawiać.

Dużo bardziej uderzyły mnie poglądy Zandberga na politykę zagraniczną. Gościnność, pacyfizm i redystrybucja nie zwalczą Państwa Islamskiego. Nie wszyscy migranci uciekają przed wojną i nie wszyscy mają wobec nas dobre intencje. Powinniśmy pomagać, ale z głową, dokładnie sprawdzając, komu i jak pomagamy. USA nie są złym demonem, hydrą kapitalizmu, ale najbardziej humanistyczną demokracją, która uratowała wielu ludzi przed zagładą, czy to w Europie, czy to w Japonii i podbitych przez nią krajach, czy to w Iraku. USA popełniają tysiące błędów, ale kto inny, mimo wszystko, zrobił aż tyle dla ratowania ludzi przed tyranią i ludobójstwem? Osobiście życzyłbym sobie jak najmniej amerykanofobii w sejmie.

Następnego dnia odbyła się debata Wiplera i Zandberga u Moniki Olejnik w „Kropce nad i”. Sprawa niby oczywista z naszego punktu widzenia. Zły korwinowski Wipler, który udzielał się też w PiS i dobry, nieskażony polityką, lewicowy idealista Zandberg.

Jednak rzeczywistość nie jest tak czarnobiała. Najpierw o Wiplerze. Przygotowując się do napisania tego materiału szukałem różnych rzeczy i przypadkiem trafiłem na starą już debarę Wipler – Hartman, która odbyła się przed ostatnimi eurowyborami, w których zresztą też kandydowałem z list Europa+ Twój Ruch, tych samych co profesor Jan Hartman. Zobaczcie tę debatę i sami wyciągnijcie wnioski, czy „nasi” zawsze są doskonali, a „oni” zawsze są źli:

Ja nic o tym nie napiszę. Po prostu sami zobaczcie i wyciągnijcie własne wnioski.

W „Kropce nad i” Zandberg powiedział wiele trafnych rzeczy i trochę nietrafnych. Wipler miał mniej trafnych, moim zdaniem, uwag, choć jednak były momenty (mimo dzielącej nas przepaści światopoglądowej), gdy bardziej zgadzałem się z nim niż z młodym lewicowcem. W debacie z Hartmanem Wipler wypadł 100 razy lepiej. Może miał po prostu lepszy dzień wtedy, a Pan Profesor z kolei miał wtedy gorszą chwilę. Wszyscy w końcu jesteśmy tylko ludźmi, przed wejściem do studia ktoś mógł nas napełnić siłą i otuchą, albo wręcz przeciwnie, zirytować, zdołować etc.

Zaniepokoił mnie jednak styl Zandberga. On cały czas śmiał się z rozmówcy, śmiał się do siebie. Może ma po prostu taką ekspresję, której nie należy brać na serio? Ja jednak miałem wrażenie, być może niesłuszne, jakiejś głębokiej pogardy dla rozmówcy. Takie wrażenie mam też, gdy Korwin Mikke z kimś rozmawia, ale chyba jednak nie aż tak silne. Pewnie dlatego, że do Korwina już siłą rzeczy przywykłem (a jestem jednym z jego mocniejszych krytyków w sieci).

Całkiem możliwe, że to moje wrażenie było błędne. Z góry za to przepraszam wszystkich zainteresowanych. Tym niemniej zdziwiło mnie, że w komentarzach dominował zachwyt. Nikomu nie przeszkadzała ta jednak zbyt duża moim zdaniem doza pewności siebie i może nawet pewnej pogardy. A może po prostu wielu wyborców i komentatorów, zwłaszcza w internecie, lubi taki styl? Pewnie tak, ale czy nie jest to ten sam świat, który wypisuje soczyste hejty? Czy warto wpisywać się w ten świat, czy warto go aż tak kokietować? Czy warto po prostu takim być (bo i to przecież możliwe)?

Partia Razem, podobnie jak Korwin i KORWiN, ma nienaturalną nadreprezentację w internecie. Wpisy i posty Razem i Korwina mają często tysiące lajków, co nie zdarza się niemal PO, ZL, PiSowi.

Ja uwielbiam internet, ale jednak trochę się boję partii które wyrosły z wirtualnego świata. Mam czasem nieodparte wrażenie, że internetowa gra typu „Doom” (Zagłada), gdzie lata się po jakichś korytarza i strzela we wszystko co się rusza, przenosi się niekiedy do realu.

Na koniec chciałbym życzyć wszystkim zbyt pewnym siebie mniej pewności siebie. Nikt z nas nie wie, jaka polityka i gospodarka jest najdoskonalsza dla ludzi. Przypuszczamy, próbujemy, ale nie wiemy. Powinniśmy też wiedzieć, że jakiekolwiek próby dużych zmian społecznych nie przynoszą w 100% oczekiwanych przez nas efektów. Zawsze wychodzi trochę inaczej, zawsze po drodze muszą być powzięte pewne kompromisy, zawsze następuje kontrast między teorią a praktyką. Zawsze ktoś na tym zyskuje, a ktoś traci, bo nikt nie jest w stanie ocenić wszystkich punktów odniesienia i wszystkich grup społecznych, jeśli dąży do zmian politycznych i gospodarczych.

Jeszcze ważniejsze od marzeń i aspiracji polityków jest to, abyśmy jednak mieli trochę odporności na trendy i mody. Abyśmy myśleli, a nie unosili się na fali „wszyscy o tym mówią, wszyscy o tym piszą”. Proszę, bądźmy choć trochę indywidualistami, szanujmy naszą wolność…

Jacek TabiszStudiował historię sztuki. Jest poetą i muzykiem. Odbył dwie wielkie podróże do Indii, gdzie badał kulturę, również pod kątem ateizmu, oraz indyjską muzykę klasyczną. Te badania zaowocowały między innymi wykładami na Uniwersytecie Wrocławskim z historii klasycznej muzyki indyjskiej, a także licznymi publikacjami i wystąpieniami. Część rezultatów badań można studiować na stronie www.hanuman.pl . Jacek Tabisz współpracował z reżyserem Zbigniewem Rybczyńskim przy tworzeniu scenariusza jego nowego filmu. Od grudnia 2011 roku jest prezesem Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów, wybranym na trzecią kadencję w 2016 roku. Jego liczne teksty dostępne są także na portalach Racjonalista.tv, natemat.pl, liberte.pl, Racjonalista.pl i Hanuman.pl. Organizator i uczestnik wielu festiwali i konferencji na tematy świeckości, kultury i sztuki. W 2014 laureat Kryształowego Świecznika publiczności, nagrody wicemarszałek sejmu, Wandy Nowickiej za działania na rzecz świeckiego państwa. W tym samym roku kandydował z list Europa+ Twój Ruch do parlamentu europejskiego. Na videoblogu na kanale YouTube, wzorem anglosaskim, prowadzi pogadanki na temat ateizmu. Twórcze połączenie nauki ze sztuką, promowanie racjonalnego zachwytu nad światem i istnieniem są głównymi celami jego działalności. Jacek Tabisz jest współtwórcą i redaktorem naczelnym Racjonalista.tv. Adres mailowy: jacek.tabisz@psr.org.pl

Podobne wpisy

26 komentarzy

  1. Piotr Napierała
    Piotr Napierała
    22 października 2015 at 14:13 - odpowiedz

    Dla mnie Zandberg jest równie obcy jak Korwin. Obaj nieźle wypadli w debacie ośmiu liderów chociaż widać że Mikke nie rozumie ustroju państwa a Zandberg polityki zagranicznej.

  2. Anna
    22 października 2015 at 14:13 - odpowiedz

    Mógłby Pan rozwinąć myśl „Ja uważam, że podatek progresywny może być, ale nie powinien przekraczać 50%. Inaczej po przekroczeniu ostatniego progu podatkowego człowiek przez długi czas zarabia mniej niż wcześniej, choć teoretycznie zarabia więcej i nie jest to ok. „?

    • Anna
      22 października 2015 at 14:46 - odpowiedz

      Pan robi sobie ze mnie żarty?

      • Jacek Tabisz
        Jacek Tabisz
        22 października 2015 at 15:15 - odpowiedz

        Poprawiłem, dziękuję. Jak widać mi też się zdarza za dużo mediów, a za mało myślenia. Ogólnie nie zmienia to treści artykułu.

        • Anna
          22 października 2015 at 15:17 - odpowiedz

          Czyli Pan nie śmieszkował???????

          • Jacek Tabisz
            Jacek Tabisz
            22 października 2015 at 15:21

            Nie, zrobiłem głupi mechaniczny błąd, bo nie było to istotne w moim artykule. Przecież wyraźnie piszę, że koledzy z NaTemat przesadzili dopatrując się radykalizmu w wysokim progu podatkowym. Wstyd mi i przepraszam, ale nie ma to wpływu na treść tego co napisałem.

          • Anna
            22 października 2015 at 15:28

            Jaki mechaniczny błąd? To kompletny brak zrozumienia.

          • Jacek Tabisz
            Jacek Tabisz
            22 października 2015 at 15:30

            Jakbym kompletnie nie rozumiał, to nie mógłbym natychmiast tego poprawić. Już bez przegięć. Po prostu ta refleksja nie jest istotna, nie krytykowałem Zandberga za progi podatkowe. Krytykowałem dziennikarzy, którzy uznali to za jakiś super radykalizm. Czy mam to napisać jeszcze jaśniej?

            Przytoczę:

            „Zandberg póki co nie wyrażał jakichś bardzo radykalnych treści, dlatego rozbawili mnie trochę moi koledzy z NaTemat, czujący się w obowiązku pisać wiele o Zandbergu, a jednocześnie starający się wypunktować jego radykalizm, który opiera się z ich perspektywy tylko na 75% podatku dla osób z rocznym dochodem powyżej bodajże 500000 złotych,”

          • Anna
            22 października 2015 at 15:32

            Poproszę. Będzie mi bardzo miło.

          • Jacek Tabisz
            Jacek Tabisz
            22 października 2015 at 15:35

            Przykład roztargnienia – idę ulicą. Zamyśliłem się. Nagle wpadam nosem w latarnię, albo unoszę głowę i nie poznaję ulicy na której jestem. Zamyśliłem się nad zasadą trendów medialnych. Nad teoriami spiskowymi, że PO ponoć zwalcza ZL promując Razem, w co nie wierzę, bo nie trzyma się to zupełnie kupy. A, że wszyscy o tym piszą, postanowiłem się do tego odnieść.

          • Anna
            22 października 2015 at 15:38

            Ciekawa przenośnia, ale ja ją widzę tak:

            Zamyślił się Pan idąc ulicą i wpadł nosem w latarnię. Zatrzymał się Pan, spojrzał Pan na latarnię i z całej siły uderzył w nią z główki.

            Pośmialiśmy się, pora wracać do pracy. Życzę najlepszego:)!

          • Jacek Tabisz
            Jacek Tabisz
            22 października 2015 at 15:42

            I nawzajem! Aż mam guza od tego wszystkiego…

          • Anna
            22 października 2015 at 15:48

            Przytuliłabym i pocałowała, ale wolę młodszych.

          • Jacek Tabisz
            Jacek Tabisz
            22 października 2015 at 16:09

            Mam żonę, która zresztą też tu gospodarzy 🙂

          • Jacek Tabisz
            Jacek Tabisz
            22 października 2015 at 15:28

            Powtórzę jeszcze raz – myślałem o czymś innym i mechanicznie napisałem bzdurę, nie odnosząc się do rzeczy istotnej dla treści artykułu (co nie oznacza, że w ogóle nieistotnej). Nie spotkała Pani nigdy przejawów roztargnienia u kogoś, kto myślał o czymś innym i w tle napisał coś głupiego? Poprawiłem, wystarczy, spokojnie. Nikt Pani nie każe w nic wierzyć.

    • Crisis
      22 października 2015 at 15:01 - odpowiedz

      Proste. Pan Jacek Tabisz nie wie, jak działa skala podatkowa. 75% płaci się tylko od kwoty POWYŻEJ 500 000. W Pana przykładzie podatek 75% zapłaci się tylko od 1000 złotych. Po podwyżce o 2000 przykładowa osoba będzie zarabiać 249 250 złotych, czyli o 750 złotych więcej. Jak pan się rozlicza co roku?

    • Alex
      22 października 2015 at 15:11 - odpowiedz

      Lol, znajomość progów podatkowych taka dobra.

      Progi podatkowe odnoszą się do kwot *powyżej* danego progu. 75% od kwoty powyżej 500 000 oznacza, że osoba zarabiająca 500 001 zapłaci 75% podatek jedynie od tej złotówki powyżej, a od całych 500 000 płaci się taki sam podatek, jak wcześniej. Ergo, wpadając w 75% próg podatkowy, nadal zarabia się więcej, po prostu z 500 001 zł zostaje ta sama kwota, co przy 500 000 + 25 groszy.

      • Lucyan
        23 października 2015 at 02:29 - odpowiedz

        Pan Jacek ładnie gra na instrumentach, ale liczyc nie potrafi. Zeby zacząc płacic 75% to trzeba zacząc zarabiac ponad 40 tys. miesiecznie. Jak ktos zarabia 40 tys. miesiecznie to znaczy złapał sie na intratną pozycje, zwykle na koszt panstwa. A jak ktos ma prywatny interes to zatrudni pociotka i obejdzie te 75%, a pociotek chociaz zarobi. Niemniej gratuluje p. Jackowi zarobkow powyzej 40 tys. złotych miesiecznie.
        Zandberg po prostu zapatrzył sie na Danie. Mielismy drugą Japonie, drugą Irlandie, a teraz bedzie Dania, zblizamy sie do Polski. Ale Jarek proponuje drugą Portugalie i to sprzed 80 lat (Salazar).

  3. Edward
    22 października 2015 at 15:10 - odpowiedz

    Ponieważ matematyka jest trudna, powstało to: http://kalkulator.partiarazem.pl

  4. Anna
    22 października 2015 at 15:20 - odpowiedz

    Nie no zmienia. Prysła moja wiara w jakość Pana publicystyki.

  5. Anna
    22 października 2015 at 15:30 - odpowiedz

    Mechaniczny błąd widzę, że np wsiada Pan na rower i zamiast kręcić pedałami odpycha się Pan nogami.
    .
    Ten błąd to jakby Pan wsiadł na rower i próbował płynąć kraulem.

    • Jacek Tabisz
      Jacek Tabisz
      22 października 2015 at 15:41 - odpowiedz

      No właśnie, zdarzyło mi się coś takiego. Na szczęście artykuł nie jest o jeżdżeniu rowerem ani o pływaniu.

  6. Benbenek
    22 października 2015 at 21:32 - odpowiedz

    Pustą spekulacją a nawet bajdurzeniem jest prognozowanie ucieczki managerów z Polski, którzy wysokimi zostaną zmuszeni do wyjazdu z Polski zostawiając przedsiębiorstwa złym zastępcom. W Polsce kadra zarządzająca jest już teraz marnej jakości ale nie ma ludzi nie zastąpionych, nawet na najwyższym szczeblu. Ci kiepskawi managerowie z Polski nie są wcale atrakcyjni na międzynarodowym rynku. Rynku który zawsze był w kwestii oferowanego wynagrodzenia znacznie bardziej atrakcyjny niż Polska. Od roku 2004 kiedy to przynajmniej kraje UE zniosły formalne przeszkody w zatrudnieniu bardzo mała grupa doświadczonej kadry spróbowała szczęścia za granicą. Nadal praktyką jest trend odwrotny, tj kadra zarządzająca przyjeżdża do Polski.
    Nie ma mowy o ucieczce. Problemem być może będzie ucieczka przed opodatkowaniem. Jako że generalnie opodatkowanie jest już teraz, a generalną zasadą taka że podatku płacić nie lubi nikt i robi wszystko by go płacić jak najmniej tak samo będą to robić przy wyższych podatkach. Ta zasada jest oczywiście nawet bardziej prawdziwa w przypadku ludzi bogatych. Bo bogactwo to większe możliwości. Nie tylko jeśli chodzi o powielanie kapitału początkowego ale również większe możliwości unikania opodatkowania. Dlatego m.in skala progresywna jest z punktu widzenia społecznego rozwoju najbardziej sprawiedliwa i najlepsza. Polska to jeszcze nie Szwecja z jej poziomem rozwoju społecznego, gdzie ludzie chętnie płacą wysokie podatki ale zawsze zwracają uwagę, że mimo wysokich podatków dostają też bardzo dużo w zamian. To właśnie jest to co mówi m.in. Zandberg o REDYSTRYBUCJI

    • Lucyan
      23 października 2015 at 02:38 - odpowiedz

      Jedynym menadzerskim towarem eksportowym są ksieza. Co mi sie podoba. Barierą jest jezyk, znajomosc obcego prawa, znajomosci. Trzeba potwornej pracy aby jako tako działac w obcym panstwie.
      natomiast ksiądz operuje tym samym jezykiem, bo jest zwykle do obsługi polskich emigrantow. Po angielsku by rady nie dał. To jest tak jak islam wysyła swoich imamow, tak Polska-Watykan wysyła swoich kłamczuszkow.

    • Jacek Tabisz
      Jacek Tabisz
      23 października 2015 at 11:37 - odpowiedz

      Rynek menadżerów jest międzynarodowy. W Polsce pełnią te funkcje osoby różnej narodowości. Im więcej można zapłacić, tym lepszych się przyciąga. Jeśli w Polsce nie będą mieli atrakcyjnych warunków płacowych, pojadą gdzie indziej. Polska dorobiła się już dobrych menadżerów, którzy też uczestniczą w światowym rynku pracy. Ramy i standardy menadżerów są te same dla większości korporacji. Bank może przejąć dobrego menadżera z innej branży i w drugą stronę. Oczywiście jeszcze lepiej jest przeciągnąć menadżera z banku do banku, ale lepiej mieć dobrego menadżera związanego wcześniej z nieco inną branżą niż kiepskiego „w temacie”.

Zostaw komentarz

Wpisz kod antySPAMowy *